Marvels of Creation

Tags

, , , ,

ಯಾವುದು ಎಲ್ಲವ ತಂದಿತೋ ಅದೇ ಎಲ್ಲವ ನುಂಗಿತು ಕನಕದಾಸರ ಅನೇಕ ವಿಚಿತ್ರ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ – “ಹಲವು ಜೀವನವ ಒಂದೆಲೆ ನುಂಗಿತು” ಎಂಬುದು ಒಂದು ಬೇರೆಯೇ ವಿಚಿತ್ರ.

ಈ ಕೃತಿಯು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆದಿಯೇ ಅಂತ್ಯ – ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆದಿ ಅಡಗಿ ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಜಗತ್್ ಚಕ್ರದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಆಗಿದೆ.

ಅನೇಕಾನೇಕ ಪಂಡಿತರು ಈ ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿರುವರು. ಆದರೆ ಯಾವುದೂ ನನಗೆ ಕನಕರಾಯರ level ಗೆ ಸಮಂಜಸ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಹರಿದಾಸರ ಸಕಲ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಲಾಗದು , ಬಾರದು ಸಹ!

ಕೆಲ ವಿಷಯಗಳು ಮಹಾ ಪ್ರಾಜ್ಞರ ಸ್ವಾನುುಭೂತಿ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಸಿಧ್ಧಾಂತದಿಂದ ಆಚೆಗೆ. ಅಂತಾ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿ ಈ ಬರೆವಿನ ಅಧ್ಯಾಯದ್ದು.

ಹಲವು ಜೀವನವ ಒಂದೆಲೆ ನುಂಗಿತು ನೆಲಯಾದಿ ಕೇಶವ ಬಲ್ಲನೀ ಬೆಡಗ !! ಈ ಕೃತಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಬಗೆಯ ಅರ್ಥಗಳಿವೆ-

ಒಂದು ಮಹಾ ಸೃಷ್ಟಿ, ಅದರ ಪ್ರಾಕಟ್ಟ್ಯ, ಜೀವಿಕೆ, ಮಹಾಲಯತ್ವದ್ದು ತುಸು ಗಂಭೀರ ಸ್ವರೂಪ್ಪದ್ದು

ಕನಕರಾಯರ ಪ್ರೇರಣೆಯಂತೆ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಬರೆದು ಮೊದಲಿಗೆ-ಒಂದೆಲೆ ನುಂಗಿತು – ಏನಿದು ಒಂದೆಲೆ?

ಯಾವ ಸೃಷ್ಟಿಪೂರ್ವ ಮಹಾಕ್ಷೀರಸಗರದಲ್ಲಿ  ಮಹಾಪಾತ್ರ(ಎಲೆಯ) ಮೇಲೆ ಮಹಾಪುರುಷ ಶಯನನಾಗಿದ್ದನೋ ಆ ಮಹಾಪತ್ರವೇ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ .

ಆ ಎಲಯೇ ಕಾರಣ ಎಲ್ಲ ಹುಟ್ಟಿಗೆ,ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಕೆಗೆ, ಎಲ್ಲ ಲಯಕೆ. ಆ ಕಾರಣವನ್ನು ವೇದಗಳು “ಯೋನಿ” ಎಂದಿತು. ಯೋನಿ ಅಂದರೆ ಕಾರಣವೂ ಹೌದು ಸ್ತ್ರೀಯ ಲಿಂಗದೇಶವೂ ಹೌದು. ಆ ಸ್ತ್ರೀಲಿಂಗವೇ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ. ಆ ಕಾರಣದ ಲಿಪ್ತರು ನಾವು (ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಸಕಲ ತೃಣ ಪರ್ಯಂತ). ಅದರ ಮೇಲೆ ಪವಡಿಸಿದ ಪರಮ ಪುರುಷ . ಅಲ್ಲಿಂದೆಲೆ “ಪದ್ಮಪತ್ರಮಿವಾಂಭಸ….” ಯಂಬುದು ಸಿದ್ದವಿತ್ತು. ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನು ಇದನ್ನೇ ಉದಾಹರಿಸುವನು. ಲಿಪ್ತಾಲಿಪ್ತತೆಯ ಪಾಠ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮುನ್ನವೆ ಆ ಪರಮಪುರುಷನು ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ !!

“ಕರಾರವಿಂದೇನ ಪದಾರವಿಂದಂ ಮುಖಾರವಿಂದೇ ವಿನಿವೇಶಯಂತಮ್ |

ವಟಸ್ಯ ಪತ್ರಸ್ಯ ಪುಟೇ ಶಯಾನಂ ಬಾಲಂ ಮುಕುಂದಂ ಮನಸಾ ಸ್ಮರಾಮಿ || 1 ||

ಎಂಬ ಬಾಲಮುಕುಂದಾಷ್ಟಕದ ಎಂಟು ಪದ್ಯಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರೆ, ಯಾವ ಒಂದೆಲೆ ಅದು? ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಕನಕದಾಸರಿಗೆ ಈ ಸ್ತೋತ್ರ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯವಿದ್ದು …ಭಾಗವತ, ಮಹಾಭಾರತ, ಮಹಾಪುರಣಗಳ ತಲಸ್ಪರ್ಶಿ ಜ್ಞಾನವಿದ್ದ ಮಹಾನುಭಾವರು. ಹಾಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಅನುಭವದ ಒಂದು ಸುಗ್ಗಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಹೊಸೆದಿರುವರು. ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ಕಥಾನಕದಂತೆ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಬರೆದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವು ಬಹಳ ಇರುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ.

ಈ ಬಾಲಮುಕುಂದಾಷ್ಟಕದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಠಿ, ಲಯತ್ವ ಸಾಧನೆ, ಲೀಲೆ ಲಯಾಮತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಎಂಟೆ ಪದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಿಸುರುವನು ಲೀಲಾಶುಕನೆಂಬ ಕವಿ !

ಆತನು ಬಿಲ್ವಮಂಗಳದ ಸಾಧು (ಕೇರಳದ ಕಡೆ) ಎಂದೂ ಹೆಸರಿದ್ದವನು.

ಈತ ಜೀವಿಸಿದ್ದು 12ನೇ ಶತಮಾನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ. ಸರಿಸುಮಾರು ಶ್ರೀ ಮಧ್ವಚಾರ್ಯರ ಕಾಲವೇ! ಬಹುಶ್ರುತ ವಿದ್ವಾಂಸನಾದ ಈತ ಮಹಾವೈಷ್ಣವನು. ಕನಕದಾಸರು 14-15 ಶತಮಾನದವರು. ಅವರೂ ಈ ಸಾಧುವಿನ ಬಾಲಮುಕುಂದಾಷ್ಟಕವ ಓದಿದವರೆ. ಇಂದಿಗೂ ವಿಷ್ಣು ಭಕ್ತರು ಓದಿದವರೆ ಆಗಿ ಬಹಳ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿದೆ.

ಯಾಕೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆ ಅಂದರೆ ಒಂದೆಲೆ ನುಂಗಿತು ! ಅದರ, ಆ ಭಾವದ ಉತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆಗಳು ಏನೇನು ?ಎಂದು ವಿಶೇಷಣ ಹೇಳಿದೆ. ಚಿಂತನೆ ನಡಿಸಿದೆರೆ, ಮುಕುಂದಾಷ್ಟಕದಲ್ಲಿ ಕನಕರಾಯರ ಕೃತಿ ಬಹುಪಾಲು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಭಾಗ ಹೋಲುವಿದಲ್ಲವೋ ಅದು ಕನಕರಾಯರ ಪಾಲು !! ಆ ಪಾಲು ನಮ್ಮ ಹಾಲು. ಅದು ಹಾಗಾಗಲಿ ಎಂದು ನನ್ನ ಆಶಯ.

ಏನೇ ಆದರೂ, ಈ ವಟಪತ್ರಶಯಣಂ! ನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತ, ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ, ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ – ಮೃಕಂಡು ಮುನಿ ಕಂಡ ಆದಿಪುರುಷನ ದರ್ಶನ – ಲಯ ಕಥಾನಕವಿದೆ.ಅದರಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಕಲ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಉದಿಸಿತು, ಜೀವಿಸಿತು ತಥಾ ಲಯಗೊಂಡು ಒಂದು (!) ಮಹಾಎಲೆ (ಪತ್ರೆ)ಯ ರೂಪ
ಪಡೆದು (ಯೋನಿಗತ) ಅದರ ಮೇಲೆ ಆ ಆದಿ ಪುರುಷನು (ಅದೃಶ್ಯ ವಾಗಿ ಹೋಗಿ!) ಒಂದು ಮಗವಾಗಿ
ತನ್ನ ಕಾಲ ಹೆಬ್ಬರಳನ್ನು ತನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟು ನಿರಾಮಯವಾಗಿ ಮಲಗಿತ್ತು.

ಈ ಅತೀ ರೋಚಕ-ರಂಜನೀಯ ನಮ್ಮ ನಿಲುವಿಗೆ ಎಟುಕದ ಒಂದು ಕಥಾನಕ ಇದೆ. ಇದರ ಅಧ್ಯಯನ ದರ್ಶನ ಇದ್ದ ಕನಕದಾಸರು ತಮ್ಮ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರಸಿ -ಸಕಲವನ್ನೂ ಆ ಒಂದೆಲೆಗೆ ಎರಕ
ಹೊಯ್ದಿರುವರು !

ಇದು ಒಂದೆಲೆಯ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಮಹಾವೃಕ್ಷ !

2. ಇನ್ನು ಈ ಒಂದೆಲೆ ನುಂಗಿತು ಹಾಡಿನ ಸಾಲುಗಳ ನೋಡುವ.

ತನ್ನ ಆರಾಧ್ಯದೇವ ಕೇಶವನೆ ಬಲ್ಲ ಈ ಬೆಡಗ ! ಈ ವಿಸ್ಮಯವ! ಏನಪ್ಪಾ ಈ ಒಂದೆಲೆ ನುಂಗಿತಿದೆ ಎಂದರೆ – ಅದು ಶ್ರೀ ತತ್ತ್ವದ ಕೆಲಸ ! ಆ ಎಲೆಯೇ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಜನನಿ. ಅವಳಿಂದ ಇಚ್ಛೆ , ಕಾಮ, ಕಾಮನೆಗಳು, ಹುಟ್ಟು, ಹಸಿವು, ಅನ್ನ, ಕರ್ಮ, ಧರ್ಮ ಸಂಗ್ರಹ, ಪಾಪ, ಪುಣ್ಯ, ಆಯಾ ಗಮನ, ಸ್ವರ್ಗ, ನರಕಾದಿಗಳು ಸರ್ವವು ಶ್ರೀತತ್ತ್ವದ ಅಧೀನ. ಹಾಗಾಗಿ ಒಂದೆಲೆ ನುಂಗಿತು – ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ, ಎಲ್ಲವೂ ಆಕರ್ಷಿತರು. ಇದುವೇ ಲಿಪ್ತ ಅವಸ್ಥೆ, ಇದೆ ಸಂಸಾರ. ಈ ಅವಸ್ಥೆಗೆ ಕ್ರಿಮಿ ಕೀಟದಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಾಲ್ಮೊಗನ ವರೆಗೂ ಎಲ್ಲರೂ ಸಮ !
ಅದೇ ಒಂದೆಲೆ ತಾಕತ್ತು!

ಹರಿಯ ನುಂಗಿತು ಹರ. ಬ್ರಹ್ಮರ ನುಂಗಿತು
ಸುರರಿಗುಂಟಾದ ವೇದವ (ದೇವರ) ನುಂಗಿತು |
ಉರಿಗಣ್ಣನ ಒಂದೆಲೆ ನುಂಗಿತಲೋ ದೇವಾ!
ಹರಿಯ ಬಳಗವ ಒಂದೆಲೆ ನುಂಗಿತು ||

ಈ ಕೃತಿ ಮೂರು ಪದ್ಯದ್ದು (4 ಸಾಲಿನ). ಸ್ವಲ್ಪ ಪಾಠಾಂತರವಿದೆ. ಸಿರಿಯ ನುಂಗಿತೂ ಎಂದಿದೆ. ವೇದವ ನುಂಗಿತೂ ಎಂದಿದೆ. ದೇವರ ನುಂಗಿತೂ ಎಂದಿದೆ. ಎರಡು ಸ್ವೀಕಾರ್ಯವೆ.
ಮುಂದೆ ನೋಡುವ.

ಹರಿ ಎಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣದೇವ – ಜೀವ ಜಗತ್ತಿನ ಉಸಿರು. ಅವನಿಗೆ ಉಸಿರನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟು – ಆ ಉಸಿರನ್ನು ತನ್ನ ಬಸಿರನಲ್ಲಿ ಸೆಳೆವಳು – ಒಂದೆಲೆ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀ ! ಇನ್ನು ಹರಿ ಎಂದರೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಭಾಗವಂತನೂ ಹೌದು. ಅವನನ್ನೂ ಸಹ ತನ್ನ ಇರವಿನ ಮೋಹದಲ್ಲಿ- ನಿರ್ಮೋಹಿಯಾದವನನ್ನೂ ಪ್ರೇಮಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಒಳಗಲ್ಲ ! ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಲಯಿಸಿ (ಮಲಗಿಸಿ) ಕೊಂಡು ಪ್ರೇಮಗೆರೆಗೆದಳು – ಒಂದೆಲೆ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀ !!
ಆತನ ಅನೇಕ ಅವತಾರಗಳಲ್ಲೂ ತನಗಾಗಿ ಭೂಮಿ, ಶಕ್ತಿ , ಲಕ್ಷ್ಮೀ ರೂಪಳಾಗಿ ಅವತಾರ ಎತ್ತುವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣಲು ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀ !
ಆಕೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇರಲಾರ ಶ್ರೀ ಹರಿ ! ತನ್ನ ಅದ್ವಿತೀಯ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಆತನನ್ನು ಸೆಳೆವಳು ಎಂದರ್ಥ.
ಅವಳ ಈ ಸಮಸ್ತ ಬೆಡಗ ಕೇಶವ ಬಲ್ಲ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ. ಸಿರಿಯ ನುಂಗಿತು ಎಂದರೆ – ಜಗದ ಸಕಲ ಜಡ ತತ್ತ್ವದ ಮಹಾ ಸಂಪತ್ತನ್ನೂ ತನ್ನಲ್ಲೇ ಸೆಳೆದು ಎಂದರ್ಥ.

ಹರ ಬ್ರಹ್ಮರ ನುಂಗಿತು – ಸುರರಿಗುಂಟಾದ ವೇದವ (ದೇವರ) ನುಂಗಿತು – ಅಂದರೆ ಬ್ರಹ್ಮರುದ್ರೇಂದಾದಿ ಸಮಸ್ತ ದೇವಾನುದೇವತೆಗಳು ಸಹ ಅವರ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಬಿಡದಾದರು.

ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸೆಳೆದು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ಈ ಒಂದೆಲೆ! ನಾಲ್ಮೊಗಣಿಗೆ ಕಾಮ ವಿಕಾರಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ತನ್ನ ಸೃಜನೆಯನ್ನು ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ಪತ್ನಿಯನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಜಗತ್ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಆ ಸೆಳೆವ ನಾಲ್ಮೊಗನಿಗೂ ತಪ್ಪಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಹರನು ಹೆಣ್ಣಿನ ಮಾಯೆಗೆ, ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಬೆರಗಾಗಿ , ವಶನಾದ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೆ ಸರಿ. ಆತನೇ
ಮಾಯೆಗೆ ಅತೀತನಲ್ಲ ಎಂದಮೇಲೆ ಇಂದ್ರ, ಚಂದ್ರ , ಸೂರ್ಯಾದಿ ದೇವ, ದಾನವ ಋಷಿ , ಮಾನವ,
ಯಕ್ಷ, ರಾಕ್ಷಸ, ವಸು ಪಿತ್ರಾದಿ ಸಮಸ್ತರು ಸಹ ಒಂದೆಲೆಯೇ.

ಮೋಹಕ್ಕೆ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟವರೇ ! ಕಾಮನನ್ನೇ ಸುಟ್ಟು ಮಹಾ ಬೈರಾಗಿಯಾದ ಉರಿಗಣ್ಣ ಶಿವನು
ಸಹ ಶ್ರೀ ಹರಿಯ ಮಹಾ ಮಾಯೆ ಮೋಹಿನಿಗೆ ಮರುಳಾದನು. ಇದೆಲ್ಲ ಒಂದೆಲೆಯ ಪ್ರಭಾವ !
ಹರಿಯಬಳಗ=ದೇವತಾದಿಗಳು ಮೀರಲಾರರು.

  3. ಎಂಟು ಗಜವನು ನುಂಗಿ ಉಂಟಾದ ಗಿರಿಯನು ಕಂಟಕ ರೈವರ ತಲೆಯ ನುಂಗಿತು !
ಕಂಟವ ಪಿಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮನ ನುಂಗಿತೆಲೂ ದೇವಾ ! ಎಂಟಾರು ಲೋಕ ಒಂದೆಲೆ ನುಂಗಿತು !!

ಈ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಗದ ಇರವಿನ ಮಾಯಾ ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಸೂಚನೆ ಮಾಡಿರುವರು. ಗಜ ಎಂದರೆ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ಎಂದರ್ಥ. ಪಂಚ ಮಹಾ ಭೂತಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ಅಹಂಕಾರವೆಂಬ ಎಂಟು. ಈ ಎಂಟರ ಗಂಟು ಪಡೆದು ಮೆರೆವ ಅಷ್ಟಮದ (ಧನ,ಕುಲ,ವಿದ್ಯಾ,ರೂಪ, ಯುವ್ವನ , ಬಾಲ, ಪರಿವಾರ, ಅಧಿಕಾರಗಳ ಆ ಒಂದೆಲೆಯು ನುಂಗಿತು! ಆ ಹೆಣ್ಣ ಮೂಲ ತತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ಸೆರೆಯಾಳುಗಳು ಇವೆಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥ.

ಈ ಎಲ್ಲ ಬಲದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಗಿರಿಯನು – ಅಂದರೆ ಸಮೀಷ್ಟಿಯ ಶಕ್ತಿ – ಮುಖ್ಯಪ್ರಾಣ, ತದಧೀನ
ಯೋಗೀಶ್ವರರು ಈ ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ಸಂಪನ್ನರು. ಈ ಒಂದೆಲೆಯ ತಪ್ಪಿ ನಡೆಯಲಾರರು !
ಕಂಟಕರೈವರ ತಲೆಯ ನುಂಗಿತು! ಈ ಮೇಲಿನ ಶಕ್ತಿ ಸಂಪನ್ನತೆ ಇಲ್ಲದ ಬರಿದೆ ಮೋಹ, ಮಹಾಮೋಹ, ತಾಮಸಾದಿ ಐದು ಬಗೆಯ ದುರ್ಗತಿಗಳಿವೆ. ಆ ಬಗೆಯ ಮಹಾಮೋಹಗಳನ್ನು ಸಹ ಆ ಒಂದೆಲೆ ನುಂಗಿತು ! ಆ ಸೆಳೆವನ್ನು ಯಾವ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯು , ಸತ್ ಶಕ್ತಿಯು ಯಾರು ಮೀರಲಾರರು, ಒಟ್ಟರ್ಥ.

ಈ ಮಹಾಶಕ್ತಿ ಸ್ತೋತ್ರದ ಜಗದ ಇರವನ್ನೇ ಬರೆದು, ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಲೇಖನಿ ಪಿಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಕೊನೆಗೆ ಮಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ಆ ಒಂದೆಲೆ ತೊನ್ನಳು ಬಸಿಯುತ್ತದೆ ! ಅವನೊಂದಿಗೆ ಎಂಟು ಆರು ಲೋಕ ಅಂದರೆ ೧೪ ಲೋಕಗಳು ಚೂರು ಚೂರು !! ಒಂದೆಲೆಯದ್ದೆ ಸಕಲ ಕಾರು ಬಾರು !

೩) ಗಿಡವ ನುಂಗಿತು ಗಿಡದೊಟ್ಟ ನುಂಗಿತು ಗಿಡದ ತಾಯಿತಂದೆಯ ನುಂಗಿತು !
ಬೆಡಗ ಬಲ್ಲರೆ ಪೇಳಿ ! ಕನಕದಾಸ ಎನ್ನೊಡೆಯಾದಿ ಕೇಶವ ಬಲ್ಲ ನೀ ಬೆಡಗ !!

ಕೊನೆಗೆ ಈ ಸಕಲ ವಿಶ್ವದ ತಂತುಗಳ ಒಗಟ ಹೇಳುವರು . ಮತ್ತು ಬೆಡಗ ಬಲ್ಲರೆ ! ಪಂಡಿತರೇ!? ಎಂದು ಕಿಚಾಯಿಸುತ್ತಾ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಓದಿದವರ ಕೇಳುವವರು – ಹೇಳಿ ನೋಡೋಣ ಒಂದೆಲೆ ಅಂತ!?

ಅಚ್ಚರಿಯ ಸಮುದ್ರ ಕನಕದಾಸರು.

ಗಿಡದ ತಾಯಿ ತಂದೆ ಅಂದರೆ? ಯಾರು? ಈ ಜಗತ್ತೇ ಒಂದು ಮಹಾವೃಕ್ಷ.

ಅಶ್ವಥ: ಪ್ರಾಹುರವ್ಯಯಂ  ಎಂದಿತು ಶ್ರೀಗೀತೆ. ಇದರ ತಾಯಿ ಇಚ್ಛೆ. ತಂದೆ ಕರ್ಮವು. ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿ, ಸಂಕಲ್ಪ ಶಕ್ತಿ, ಕರ್ಮಶಕ್ತಿಯ ತ್ರಿಪುಟವೇ ಸಕಲ ಜೀವ ಲೋಕದ ಇರುವು. ಈ ಶಕ್ತಿಗಳೇ ಮಾತ ಪಿತರು. ಅದನ್ನು ತೊನ್ನಡಲಲ್ಲಿ ಸೆಳೆದು ತನೆಗೆ ಬೇಕಾದಾಗ ಶ್ರೀ ಹರಿಯ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಪುನಃ ಹರಡುವಳು. ಒಂದೆಲೆ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ!

ಈ ಉಭಯಶಕ್ತಿಗಳ ಬೀಳಲು, ಕೊಂಬೆ, ರಂಬೆ, ತೊಟ್ಟು, ಫಲ, ಆ ಫಲದೊಳೆಗೆ ಪುನಃ ಆ ವೃಕ್ಷದ ಬೀಜ ಅಡಿಗಿದೆ !
ಹೇಗೆ ಕಾಣುವ ವೃಕ್ಷದಲ್ಲೇ ಕಾಣದ ಬೀಜದಲ್ಲಿ ಆ ವೃಕ್ಷ ಅಡಿಗೆದೆಯೋ !! ಹಾಗೆ ತೊನ್ನಳು ಈ ಸಮಸ್ತದ ತೊಟ್ಟುಗಳನ್ನು ನುಂಗುವಳು.
ತಾನೊಂದುಳಿದು ಸಕಲವೂ ಪರತಂತ್ರವೇ. ತನ್ನ (ಯೋನಿ) ಕಾರಣದಲ್ಲೇ ಸಕಲವೂ ಪ್ರಕಟ – ಲಯ.
ಇದಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಕಾರಣಳು. ಅನ್ಯ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವಿಲ್ಲ. ತನೆಗೆ ಕಾರಣ್‌ವಾದ ಪರಮಪುರುಷ ಮಾತ್ರ ಸದಾ ತಾನು ಬಲ್ಲಳು. ಇತರರಲ್ಲ !
ಯಾರೇನು ಬಲ್ಲರೋ ಅದು ಸಹ ತನ್ನರಿವಿಂದ ಬಲ್ಲರು ! ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಇಡೀ ಸೃಷ್ಠಿ ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಯ ಯೋನಿ ಪೀಠದಿಂದ ಬಂದದ್ದು ಅದರಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುವಂಥದ್ದು. ಅದರಲ್ಲೇ ಇರವ ಪಡೆದುಕೊಂಡದ್ದು. ಈ ಇಂಥ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮೀರಿದವ – ಕೇಶವನೊಬ್ಬನೇ. ಪ್ರಕೃತಿಸ್ಥಪರಃ ಎಂದಿವೆ ವೇದ ಉಪನಿಷತು ಅವನನ್ನು.

ಈ ಗೂಡವನ್ನು ಕನಕದಾಸರು . ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದಲು, ಬೋಧೆಯಿಂದಲು, ತಮ್ಮ ಅನುಭವ ಕಂಗಳಿಂದಲು ನೋಡಿದರು ! ನೋಡಿ ಬೆರಗಾದರು. ಈ ಬೆಡಗ ಕೇಶವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರು !

ಪ್ರೀತೊಸ್ತು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಪ್ರಭೂಃ !!

Advertisements